به دیدارم بیا هر شب.

 

به دیدارم بیا هر شب

 

 

در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند٬ دلم تنگ است

 

 

بیا ای روشن٬ ای روشن تر از لبخند.

 

 

شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها دلم تنگ است

 

 

بیا بنگر چه غم گین و غریبانه

 

 

در این در این دیوان سر پوشیده وین تالاب مالامال

 

 

دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهی ها

 

 

واین نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

 

 

بیا ای همنگاه من درین برزخ

 

 

بهشتم نیز هم برزخ

 

 

به دیدارم بیا٬ ای همگناه٬ ای مهربان با من

 

 

که اینان زود می پوشند رو در خواب های بی گناهی ها

 

 

و من می مانم و بیداری و بی خوابی

 

 

در این ایوان سر پوشده ی متروک

 

 

شب افتاده ست ودر تالاب من دیری ست

 

 

که در خوابند آن نیلوفر آبی و ماهی ها ٬ پرستو ها

 

 

بیا امشب که بس تاریک و تنهایم

 

 

بیا ای روشنی٬ اما بپوشان روی

 

 

که می ترسم تو را خورشید پندارند

 

 

و می ترسم همه از خواب برخیزند

 

 

و می ترسم که چشم از خواب بردارند

 

 

نمی خواهم ببینند هیچ کس ما.

 

 

نمی خواهم بداند هیچ کس ما را

 

 

و نیلوفر که سر بر می کشد از آب

 

 

پرستوها که با پرواز و آواز٬

 

 

و ماهی ها که با آن رقص غوغایی

 

 

نمی خواهند بفهمانند بیدارند

 

 

شب افتاده است و من تنها و تاریکم

 

 

و در ایوان و در تالاب من دیر ست در خوابند

 

 

پرستو ها و ما هی ها و آن نیلوفر آبی.

 

 

بیا ای مهربان با من!

 

 

بیا ای یاد مهتابی!

 

 

 

 

 

 

 

 

هنوزم دوست دارم.

 

چه صادقانه پذيرفتم ، چه فريبنده آغوشت برايم باز شد

 

، چه ابلهانه با تو خوش بودم ،

 

چه كودكانه همه چيزم شدي ، چه زود نيازمندت شدم

 

، چه حقيرانه تركم كردي.

 

چه ناجوانمردانه واژه غريب خداحافظي به ميان آمد

 

، چه بي رحمانه من سوختم ولي ،

 

هنوزم دوست دارم عزيزم... .. .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آرزوهای تلخ.

 

 خاطرات مانند فیلم از جلوی چشمانم می گذرد ،

 

 راه می روم و نگاهم به جلوست اما ،

 

گذشته را می بینم.

 

باز هم مرور می کنم گذشته ها را ، کرده ها و نکرده ها را.

 

پیش خودم هم می زنم تمام دیروزها را و دوباره حل می شوم

 

در آن گذشته ها...

 

اینبار هم همان فکر و همان آرزو ،

 

که ای کاش زندگی دکمه  Delete  داشت و می شد پاک کرد از

 

 آن تمام آن چیزهایی را که نمی خواهی باشد.

 

کاش...

 

                                                                   میروم ، تا بعد... .. .

 

 

                       

 

 

 

 

 

 

 

ترس.

 

 می ترسیدم !!!

 

تمام ترس من از پایان بود .

 

ای کاش پایانش اینگونه نمی شد ، اما نه صبر کنید

 

اصلا ای کاش پایانی وجود نداشت ،

 

ای کاش این پایان در بدو تولد می مرد !!!

 

نخندید به آرزوهای من ، خواهش می کنم به آرزوهای من نخندید.

 

شما از من خبر ندارید ، آخر شما نمی دانید که این پایان

 

چه بر سر من آورد.

 

شما نمی دانید ، اصلا نمی خواهم بدانید.

 

نمی خواهم که هیچکس دیگر همچین آرزویی بکند ، آخر این آرزو

 

 فقط و فقط از روحی سرد ،

 

احساسی تلخ و قلبی مرده برمی آید.

 

چه شد ترسیدید از آرزوهیم و به وحشت افتادید از این

 

روح سرد ، احساس تلخ و آن قلب مرده.

 

ببخشید مرا که شادیتان را خراب کردم و خنده هایتان را در لب کشتم.

 

ببخشید مرا.

 

                                                                   میروم ، تا بعد... .. .

 

 

 

 

 

 

 

 

من عاشقانه زیسته ام.

 

 درد به بند بند وجودم رخنه کرده ، تنهایی تمام دنیای من شده ،

 

حسشان میکنم مانند آن جنینی که مادر احساسش می کند.

 

اینان طفل های من هستند ، خوب یا بد مال من هستند ، مال خودم

 

تنها دارایی ام.

 

راست می گویم باور کنید.

 

من از درد به خود رسیدم و در تنهایی به خدا.

 

خواستم بدانید ، بدانید که من نیازی به ترحم ندارم اگر از درد میگویم ،

 

محتاج نیستم اگر از تنهایی حرف می زنم.

 

من در تنهایی و درد خویش چیزی دارم که . . . .

 

بگذریم.

 

به هر حال من عاشقانه زیسته ام.

 

                                                                   میروم ، تا بعد... .. .

 

 

                                    

 

 

 

 

 

بیداری.

 

 پلک هایم باز می شود از هم ، چند باری به هم میکوبم آنها را ،

 

 آخر هنوز امیدوارم !!!

 

امیدوارم که روزی بیدار شوم و ببینم که خواب بود ،

 

 اما نه این بار هم بیدارم ،

 

 تمام آن دیروزها همه واقعیست.

 

توان برخاستن ندارم ، سنگینی میکنم روی خودم

 

، له شدم زیر بار این همه آرزو.

 

در عذاب است روحم ، عذاب از تمام آلودگی هایی که گرفته پیرامونش را.

 

باید بشویم از خویش ناپاکی ها را و مبرا شوم از هرگونه گناه ،

 

از دست خودم کاری ساخته نیست کمک می خواهم

 

، کسی نیست در اطرافم ،

 

تنها هستم.

 

و به یاد می آورم دوباره در بی کسی ها همان کلاک آشنا را ،

 

خداوندا روحم را به دست تو می سپارم ، تمام شد...

 

                                                                   میروم ، تا بعد... .. .

 

 

 

        

 

 

 

 

 

 

تقدیم به برادرم بهروز و هم کیشانش ، برای تمام سال های انتظار.

 

 خدایا من گم شده ام !!!

 

شاید هم گم کرده ای دارم ، آخر انگار سالهاست که دنبال چیزی

 

 می گردم.

 

کم دارم در وجودم حسی را...

 

و صدایی در کنار گوشم که مدام نهیب می زند :

 

حق تو این نیست ، سهم تو این نبود ،

 

نه نه این عدالت نیست... .. .

 

                                                                   میروم ، تا بعد... .. .

 

 

                       

 

 

 

 

 

 

تکبیر عشق.

 

 بس است دیگر !!!

 

تا کی می خواهیم از عشق های دروغین بگوییم ،

 

تا کی می خواهیم از دوست داشتن های آلوده به هوس صحبت کنیم ،

 

تا کی می خواهیم از بازی لبها ، صد رنگی و شیادی در دنیای

 

 عاشقان گله کنیم و زجر بکشیم.

 

بس است دیگر ، به خدا خسته شده ایم...

 

عشق های زمینی یعنی همین ،

 

این عشق ها از جنس هوس است ، رنگ گناه دارد و

 

 بوی گند دروغ می دهد .

 

این عشق ها پس داده اند امتحانشان را در زمان و مکان های مختلف ،

 

مردودند.

 

بس است دیگر ، به خدا خسته شده ایم...

 

آه دریغ  ، غسل تعمیدی می خواهیم تتا بشوییم روح خویش را  و آنگاه

 

تکبیری بگوییم از نوع عشق ،

 

عشقی آسمانی و برای یکبار هم که شده با خالق عشق

 

عشقبازی کنیم.

 

بس است ، دیگر به خدا خسته شده ایم... .. .

 

                                                                          میروم ، تا بعد.

 

 

                    

 

 

 

 

 

 

 

 

...

 

 هیچکس نمی داند در من چه می گذرد ، کسی نمی داند من

 

 کجا ایستاده ام ،

 

کسی خبر ندارد از احساسم ،

 

غریبه ای در شهرم... .. .

 

                                                                          میروم ، تا بعد.

 

 

 

 

 

 

 

 

درد دل.

 

 از مرگ عشق سخن می گویم ، از مرگ آرزو ، از مرگ اعتماد...

 

من از خویش سخن می گویم.

 

من از آه می گویم ، من از داد می گویم و از بغض ، از درد ،

 

از روزهای تنهایی ، از گریه های پنهانی.

 

از تو می گویم این بار ،

 

از تو که تمام من بودی ، از ناتمامی هایم می گویم ،

 

از ناتمام ماندنم می گویم ،

 

من همه را گفتم ، اما باز هم خالی نشدم... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

معصومیت از دست رفته.

 

 در غربت سرای این دیار وامانده ایم ، در تنگنای کوچه پس کوچه هایش

 

 گیر کرده و

 

میان شلوغی و صدرنگی هایش در هم می لولیم.

 

له شده روحمان در عصیان تردیدها.

 

از خود فرار میکنیم ، از روحمان فاصله گرفته ایم و

 

گم شده اند انگار معصومیت هایمان...

 

در خلوت لحظه های خویش را مرور میکنیم و به دنبال تبصره و توجیح

 

 برای کثیف بودنمان.

 

و این داستان همچنان ادامه دارد... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

 

    

 

 

 

 

 

 

 

وهم.

 

 چه تلخ است وقتی کورسویی از نور می بینی در هجوم تاریکی ها و

 

لبخندی از امید بر لبانت نقش می بندد اما ،

 

خوب که دقت می کنی  درمیآبی که آن کورسو

 

 خود سیاهترین بخش آن تاریکی است...

 

آن لبخند نیز روی لبانت میمیرد.

 

آه چه تلخ است... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تمسخر عشق.

 

 پرسیدند دل نوشت هایت برای کیست ،

 

گفتم برای معشوق می نویسم ، از یرای دلتنگی...

 

سوال کردند چرا تمام کاغذها رنگ پریده است گویی سالهاست مانده ،

 

انگار کسی آنها را نمی خواند ؟

 

پاسخ دادم ، آخر نمیدانم کجاست ، آدرسی ندارم از او که

 

 به دستش برسانم ،

 

او نیز سراغی از من نمی گیرد.

 

نگاهی ترحم آمیز کردند ، خندیدند و رفتند ، ماندم و گریستم ،

 

در خود شکستم ، ذره ذره ذوب شدم از حرارت اشک هایم

 

و باز هم به خاطر عاشق ماندنم به تمسخر گرفته شدم... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

 

                                      

 

 

 

 

 

 

 

خدایی ترین مرد.

 

 نامش در هنگام تنهایی بهترین نام و یادش در هنگام ترس

 

 شهامت بخش ترین ،

 

آوردن نام او در نوشته هایم غرورآفرین است.

 

نامی که تداعی گر معرفت است ، یادآور جان باختگی برای معشوق ،

 

یادآور گرمای سوزان و لب های تشنه...

 

آری او سقای کربلاست !!!

 

او یاور هفتاد و یک تن از بهترین های خداست.

 

یکی از دقدقه هایم بود از تو گفتن اما ،

 

توان سرودنت را ندارم ای قدیس ، ببخش مرا بابت از تو گفتنم ،

 

ببخش برای حقارت کلمات ،

 

ببخش ای مرد خدا... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

 

 

 

 

چه میکنیم.

 

 چه آسان نقد میکنیم یکدیگر را ، چه ساده قضاوت میکنیم در مورد هم

 

و چه بی رحمانه تصمیم میگیریم برای پیرامون خویش ،

 

 بی خبر از اعماق وجود دیگران و بی تفاوت به باطن آنها...

 

در ظواهر غرق شده ایم و چه احمقانه دست رد می زنیم به

 

 سینه کسانیکه به یاری مان می آیند ،

 

و بدون توجه به زمان کوتاهی که پیش رویمان است پشت

 

 میکنیم به تمام مهربانی ها...

 

هر روز احمقانه تر از دیروز... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

 

                    

 

 

 

 

 

 

 

معجزه.

 

 معجزه میکند دستان تو وقتیکه موهایم را نوازش می کنی ،

 

بیداد میکند تنم آن هنگام که به آغوش مهربان تو چفت می شود ،

 

آه ، چه امن است این آغوش...

 

از چشمان مهربانت می گویم ، هنگامی که با مهربانی نگاهم میکند

 

 و من بی کلام می مانم و

 

محو تماشایت میشوم ، چیزی جز این لحظه نمی خواهم ،

 

خط بطلانیست امگار بر تمام نداشته هایم.

 

حل میشوم میان آغوشت و تمام میشوم با مهربانی نگاهت... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هم مصلوب و هم مغلوب.

 

 در کدامین نگاه تو گمشدم ، در کدام سخن تکراری گشتم ،

 

در کدامین لحظه جا ماندم ، در کدام نفس بند آمدم ،

 

و به کدامین گناه مصلوب شدم.

 

بگذار این بار بگویم همه را ،

 

اگر گمشدم از هرزگی چشمان تو بود ،

 

تکرارم را بگذار به پای یکرنگیم ، جا ماندم تا تو اوج بگیری

 

و پروازت را نظاره گر باشم.

 

به خاطر عشق تو بود که به نفس نفس افتادم ،

 

برای از تو گفتن بود مصلوب شدنم ،

 

خدا را شاهد میگیرم که همه همه بخاطر تو بود ، همین و بس.

 

حال تو بمان با کوله باری از گناه... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

 

                 

 

 

 

 

 

 

 

فراموشی.

 

 می تازیم در جاده های بی کسی ،

 

عمرمان میگذرد و میمیریم با همان سرعتی که می تاختیم.

 

و از یادها می رویم ، جوری که اصلا انگار نبودیم... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

 

                                          

 

 

 

 

 

 

 

بد قولی.

 

 به تو گفته بودم که اگر روزی بروی و تنهایم بگذاری و من

 

تنها بمانم ، از نبودنت میمیرم ،

 

اما تو رفتی و مرا تنها گذاشتی و من تنها شدم از نبودنت ولی ،

 

نمردم.

 

مرا ببخش... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

                                      

 

 

 

 

 

 

 

عشق کودکی.

 

 وقتی کودک بودم عاشق شب بودم !!!

 

شاید به این دلیل که روزها مجبور بودم به مدرسه بروم.

 

حال که بزرگتر شده ام ، باز هم شب را می ستایم و

 

 عاشقانه دوستش دارم ، ولی دلیلش را نمیدانم ،

 

اصلا این بار می خواهم بی دلیل عاشق باشم.

 

دوست دارم کور شوم و همیشه شب باشم ،

 

اینگونه عاشق می مانم ، آری... .. .

 

                                                                      می روم ، تا بعد.

 

                                        

 

 

 

 

 

 

 

رهگذر.

 

 همیشه دوست داشتم بدانم مردم اطرافم چه فکر میکنند ،

 

که هستند ، چه میکنند و ...

 

همیشه دوست داشتم یک رهگذر ساده نباشم ،

 

و یا یک بیننده معمولی ،

 

نشد.

 

تمام این حرفها در حد یک شعار ماند و یا

 

 حتی کمتر از یک شعار ،

 

رهگذران مرا ببخشید ، نشد.

 

آخر من سالهاست که از کنار خودم هم ساده میگذرم ،

 

ساده تر از یک رهگذر و معمولی تر از یک بیننده ،

 

رهگذران مرا ببخشید ، نشد ... .. .

 

                                                                          میروم ،تا بعد.

 

                                                         

 

 

 

 

 

 

 

زندان.

 

 گیر افتاده ایم همگی در این زندان ،

 

و حبسی می کشیم به اندازه تمام عمرمان !!!

 

محکومیم ،

 

محکومیتی ابدی برای کرده ها و

 

نکرده هایمان.

 

و روزی صدای پتکی خواهد آمد که خاموش

 

اعتراض وارد نیست ،

 

و تو می مانی و زندانی دیگر به نام قبر... .. .

 

                                                                                                               میروم ، تا بعد.

        

 

 

 

 

 

 

 

خدایا.

 

 

خدایا من گم شده ام ! ! !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ترس.

 

وقتی نبودی ، نبودنت را در همه جا حس میکردم

 

و ، وقتی بودی ترس از نبودنت.

 

آه ، دریغ و درد و نفرین به این عشق های زمینی... .. .

 

                                                                         میروم ، تا بعد.

 

                    

 

 

 

 

 

 

 

ArshyA

 

تنهایی من دیگر جا ندارد ،

 

خودم هم باید آرام آرام کوله بارم را ببندم و

 

 از این تنهایی بروم.

 

تنهای تنها.

 

                                                                   میروم ، تا بعد... .. .

 

                             

 

 

 

 

 

 

 

خدایا.

 

  خدایا !!

 

دستانم خالیست و

 

دلم غرق در آرزو.

 

یا با قدرت بی کرانت دستانم را توانا ساز ،

 

یا

 

دلم را از آرزوهای دست نیافتنی تهی کن....

 

                                         

 

 

 

 

 

 

 

شکسپیر.

 

 بدان عشقی که جستجو شود ،

 

نیک است.

 

اما ،

 

آنچه که بی جستجو به انسان بخشیده شود ،

 

نیک تر است...

 

                                  

 

 

 

 

 

 

 

اونم رفت ، خدایا کمکم کن.

 

 

  تبسم شیرین عشق ،

 

گوشه ای از نگاه خداست.

 

تنها به نگاه او  می سپارمت...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

زنده یاد دکتر علی شریعتی

 

 

 آنجا که عشق فرمان میدهد ،

 

محال سر تسلیم فرود می آورد.

 

و آنجا که تقدیر نیست ،

 

از تدبیر هم کاری ساخته نیست...

 

 

                                      

 

 

 

 

 

 

  

افسوس ، افسوس ، افسوس ، افسوس ، افسوس ، افسوس ، افسوس ، افسوس ، افسوس...

 

برای سال ها می نویسم...

 

سال ها بعد که چشمان تو عاشق می شوند...

 

افسوس که قصه ی مادربزرگ درست بود...

 

همیشه یکی بود یکی نبود...